Wij zijn de oerangilla’s

Papa, heb je foto’s van mij en Jip? Fay is voor therapie een fotoboek aan het maken met dingen waar ze blij van wordt. Natuurlijk heeft Fedde duizenden foto’s. Hij filtert op ‘Jip & Fay’ en geeft zijn iPad aan Fay. Kijk zelf maar! Fay komt bij ons aan tafel zitten en al snel horen we aah wat schattig! en haha kijk deze!. Er zitten ook filmpjes tussen. Ik hoor schattige kinderstemmetjes brabbelen en liedjes zingen. Dat heb ik dus allemaal gemist. 

De opdracht is een schot in de roos voor Fay. Ze is er al het hele weekend enthousiast mee bezig. Gisteravond hoorde ik hoe ze eerst aan Jip en toen aan Fedde vroeg welke foto het beste was voor op de voorkant van haar boek. Vanmorgen vroeg ze het ook aan mij. Ze liet me op haar telefoon een paar foto’s zien waar ze met vriendinnen op stond. Ik zou deze kiezen, zei ik, wijzend op een foto van haar met haar beste vriendin Charlotte. Hier sta jij het meest op de voorgrond en dit boek gaat over jou. Ze was het meteen met me eens en printte de foto drie keer uit tot ze de goede grootte te pakken had. De rest van de ochtend is ze bezig geweest een pagina te vullen met foto’s van haar en Charlotte. Natuurlijk wordt alles met stickers versierd.

Tegen de tijd dat ik naar bed ga, heeft Fay een paar hilarische video’s gevonden. Nu is ook Jip geïnteresseerd. Er wordt gelachen en ik hoor ze steeds opnieuw video’s afspelen. Weer ben ik degene die het mist. Ik lig in bed en mijn gedachten gaan naar waar ik ze niet graag toelaat. ‘Zie je wel, als ik er niet ben wordt het gezelliger’ en ‘Ik zal nooit schattige babyfoto’s van mijn kinderen hebben’ en allerlei variaties daarop. Ik voel me alleen terwijl mijn huis vol is met het gelach van kinderen.

Dan komt Fedde bij me liggen. Hij vertelt hoe grappig het ‘oerangilla’ filmpje is en hoe blij hij is dat Jip en Fay met plezier de foto’s terugkijken. Een half jaar geleden wilden ze niks weten van hun kinderfoto’s. Dat was me ook al opgevallen. Misschien waren de herinneringen aan hun leven in de bus toen nog te confronterend. Dan vraagt hij hoe het voor mij is om die foto’s te zien. Nou ik zie wel dat ze super schattig waren, maar het is ook confronterend. zeg ik eerlijk. Ik ben blij dat je daar oog voor hebt. Ja natuurlijk, ik ben niet achterlijk! We schieten allebei in de lach. Misschien is dit voor jou ook een kans om de kinderen beter te leren kennen? Wij hebben elkaar ook beter leren kennen door foto’s en verhalen van vroeger te delen. Misschien morgen, denk ik, als ik de ruimte voel.

Tijdens de brunch de volgende ochtend moedigt Fedde Fay aan om het ‘oerangilla-filmpje’ aan mij te laten zien. Ze pakt de iPad er weer bij en dan zie ik twee kleine meisjes op een muurtje staan. Ze slaan met hun handen op hun borst en roepen met hoge kinderstemmetjes: Wij zijn de oerangilla’s! Wij zijn de oerangilla’s! Haha! Was dat in een dierentuin? vraag ik. Ja, in de Apenheul. zegt Fedde. Fay laat alweer het volgende filmpje zien waarin ze als peuters een zelfverzonnen liedje zingen over Pikachu, diarree, poep en pies. Fay zingt: Check mijn sexy billen! Check mijn sexy billen! en Jip sluit af met Dat was het! Hahaha! Dit is wel echt té cute! reageer ik. Ik word hier vrolijk van, ik kan het niet helpen. Dit zijn echt Feddes kinderen. Ik kijk nog even mee als Jip en Fay alle foto’s nog een keer bekijken.

Die middag doet Jip verwoede pogingen om alle 601 foto’s en video’s op haar telefoon te zetten terwijl Fay druk is met printen en inplakken. Ze laat me de bladzijde met foto’s van haar en Jip zien. Ik vind het leuk om te zien dat er ook een foto bij zit die ik heb gemaakt. En hier komen foto’s van mijn gezin..uh familie.. ze zoekt naar woorden. Wel alleen foto’s erin plakken van familieleden waar je blij van wordt, hè. zeg ik met een knipoog.

Papa, heb je ook foto’s van dit gezin, ons met z’n vieren? We zitten weer aan tafel en dit keer pak ik de iPad. Wacht, ik heb een heel album van ons gemaakt voor dat fotoboek, ik deel ze met je. Even later krijg ik een melding dat Fay een foto heeft geliked. Het is een vrolijke foto waarop we met z’n vieren in de auto zitten. Ze is alweer druk aan het printen. Bladerend door al mijn foto’s realiseer ik me hoeveel we alweer met ons vieren hebben beleefd. Wat een verschil met gisteren. Deze kinderen hadden al snel een plekje in mijn fotoboeken, maar nu heb ik ook een plekje in Fays fotoboek gekregen. Daar word ik echt gelukkig van!

Andere Verhalen

"We zullen zelf voor eten zorgen"

~ Fay ~

Levenslessen