Stiefus Lief!

Het is voorjaar en het belooft prachtig weer te worden dit weekend. Ik kom op Facebook een berichtje tegen over het bloemencorso. Ik weet dat die door verschillende dorpen in de omgeving komt, maar ik ben er nog nooit naar gaan kijken. Zou dat leuk zijn om met de kinderen te gaan doen? Ik zoek op hoe laat de optocht in het dorp hier verderop zal aankomen. Rond vier uur, dat is prima te doen!

Hey Fedde, zullen we hier naartoe gaan vanmiddag? Fedde is meteen enthousiast. Maar hoe komen we daar? Met de auto is niet te doen, de halve omgeving is afgesloten vanwege dat bloemencorso. Kunnen we fietsen? Het is twintig minuten fietsen, maar we hebben niet voor iedereen een fiets hier. Jip kan wel op de vouwfiets en Fay kan achterop. Zegt Fedde. Ik had vorig jaar een vouwfiets op marktplaats gekocht, zodat ik makkelijker naar Fedde toe kon komen. Nu Fedde hier woont wordt die bijna niet meer gebruikt. Ik ben benieuwd of de dames dit ook zien zitten.

Om kwart over drie staan we met z’n vieren bij de berging. Jip test te vouwfiets uit op de parkeerplaats en dat gaat prima! Kan ik hier achterop? vraagt Fay. Ze gaat even op de bagagedrager achter Jip staan, maar springt er af zodra de fiets in beweging komt. Nee! Dat durf ik niet hoor! roept ze. Fay gaat bij papa achterop zitten en zo fietsen we samen het dorp uit.

Al gauw fietst Jip papa voorbij omdat hij veel te langzaam gaat. Naarmate we dichterbij komen wordt de groep fietsende mensen om ons heen steeds groter en kan Jip makkelijk zien waar we naartoe moeten. We parkeren op het dorpsplein en zoeken een goed plekje langs de route. Het is gezellig druk, maar het corso is nog niet in zicht. De zon schijnt en het is warm! Zullen we ook een ijsje kopen? stel ik voor, als ik een gezin met softijs voorbij zie lopen. Fedde kijkt op Google waar de ijssalon met de beste reviews is. 100 meter die kant op! 

Even later staan we weer in de zon met vier heerlijke ijsjes. En wat een riante bollen! We zoeken een stoeprandje om even te zitten en er wordt gesmuld. Dan komen de mensen in beweging en horen we muziek in de verte. Daar komen de praalwagens aan! Er is van alles te zien, van stripfiguren tot race auto’s en zelfs een raket van bloemen! Elke praalwagen heeft weer een verrassing. Als de kinderen (en Fedde) trek beginnen te krijgen worden ze het zat en zoeken we een snackbar op. Terwijl wij patat en burgers eten rijden de laatste praalwagens buiten voorbij. Even later staan wij onze fietsten weer van slot te halen, als Fay nog een keer achterop de vouwfiets gaat staan. Samen rijden ze een rondje over het plein en dat gaat helemaal goed! Mogen we zo naar huis fietsen? vraagt Fay. Ik twijfel nog even of de vouwfiets dat zal houden, maar wij zijn in de buurt, dus het zal wel loslopen. Fay stopt haar telefoon in mijn tas en daar gaan ze!

Jip weet inmiddels de weg terug en ze gaan als een speer voor ons uit het dorp uit. Die twee pubers zo op een kleine vouwfiets ziet er hilarisch uit!Dit is echt een topdag! zegt Fedde naast mij. Ja echt, hè! De zon schijnt, we zijn buiten, iedereen is blij… dit is ons eerste uitje als gezin in deze omgeving! Jip en Fay raken uit zicht. Zouden ze het huis kunnen vinden? vraag ik. Fedde denkt van wel. Zij redden zich wel hoor!

Tien minuten later komen we aan bij onze  onder de flat. Jip en Fay zijn nergens te bekennen. We zijn ze ook niet tegengekomen onderweg. Dan zijn ze ergens de andere kant op gegaan… zegt Fedde, maar hij maakt zich nog geen zorgen. En terecht: voordat wij onze fietsen goed en wel binnen hebben gezet komen ze al aanfietsen! Ze hadden een kleine onbedoelde omweg genomen, maar helemaal zelf ons huis weer teruggevonden. Echt een topdag!