Moederdag
Is Moederdag eigenlijk ook voor stiefmoeders? vraag ik aan Fedde in de week voor Moederdag. Hij vindt van wel. Google vindt echter van niet. Je bent immers geen moeder. Keihard Google! Op Moederdag zijn Jip en Fay bij hun moeder. Op Feddes telefoon zie ik toevallig een Facebook foto van Nienke met de kinderen: Weer verwend door mijn kinderen! staat er trots bij.
Ik ben juist deze week weer opnieuw aan het afscheid nemen van mijn kinderwens. Omdat ik al weken (of maanden) slecht slaap en mijn stemming alle kanten op vliegt, heb ik de huisarts gevraagd om hormoontherapie. Daarmee sluit ik de deur voor die zwangerschap waar nog vijf procent kans op was.
Ik ben 42 en al ver in de perimenopauze. Ik heb op een echo mijn lege baarmoeder en eierstokken gezien. In de ene eierstok zaten nog drie follikels, de andere zag er verschrompeld uit. Dat is meestal zo, hoor zei de verpleegkundige die de echo uitvoerde. Met zo weinig follikels is er geen behandeling die méér kans op een zwangerschap geeft dan de vijf procent kans die de natuur nog geeft. Dus aan die vijf procent heb ik me nog bijna een jaar vastgeklampt. Mijn menstruatie is alleen nu al een half jaar uitgebleven en ik ga steeds slechter in mijn vel zitten door het slaaptekort en de stemmingswisselingen.
Bovendien voel ik steeds vaker opluchting dat wij geen kindje hebben gekregen. Fedde en ik hebben allebei beperkte energie door een combinatie van oorzaken. Voor mij was dit een paar jaar geleden al reden om afscheid te nemen van mijn kinderwens. Ik was bang dat ik niet in staat zou zijn om én voor mezelf én voor een kind te zorgen. Ik heb daar veel verdriet om gehad.
En toen ontmoette ik Fedde. Hij sprak met zoveel passie over zijn kinderen en hoe bijzonder het was om vader te worden, dat ik zei: Pas op hoor, of ik wil ook een baby!. Hij reageerde meteen: Ik zou het zo nog een keer doen. En ik wist toen al dat ik het met hem zou aandurven, ook al kenden we elkaar op dat moment nog maar twee weken. Ik ben toen vrij snel gestopt met de pil om alle opties open te houden. We wisten dat het nog veel te vroeg was om aan kinderen te denken, dus we gebruikten heel verantwoordelijk condooms. Ik was ook niet vergeten dat ik al besloten had om geen kinderen meer te willen. Ik wilde hier zorgvuldig mee omgaan.
En toen was daar ons misschientje: een condoom raakte ‘kwijt’ en twee weken later zaten we samen gespannen naar een timer te kijken voor de zwangerschapstest. Negatief. Oh. Toen pas realiseerde ik me dat ik in mijn hoofd al een babykamer had ingericht en me had voorgesteld hoe ik mijn moeder het grote nieuws zou vertellen. Ik had helemaal geen afscheid genomen van mijn kinderwens. Hij was springlevend!
Vijf maanden nadat ik met de pil gestopt was kwam mijn menstruatie weer op gang. We wisten wat we allebei wilden en gingen er voor. Iedere maand telde ik de dagen tot ik die test weer kon doen, maar mijn menstruatie werd steeds onregelmatiger. Op een mooie zomerdag hebben we op het strand over babynamen zitten fantaseren. Vanaf dat moment heette ons wenskindje Teun. Maar Teuntje zou nooit over onze nieuwe rode bank spugen of zijn speelgoed van het balkon kunnen gooien.
De fertiliteitspoli kon niks meer voor ons doen. Mijn hormoonspiegels waren all over the place. Gewoon blijven proberen, je hebt nog vijf procent kans. zei de gynaecoloog aan de telefoon. We zaten weer op een strand, het was de dag nadat we getrouwd waren, onze honeymoon. Ik was de kersverse stiefmoeder van Jip en Fay en ik verloor mijn Teuntje. Wij verloren onze Teun.
Het rouwproces is onvoorspelbaar. Ik vind het heerlijk om te tutten met de meisjes en soms komen er opeens tranen op. Als een kind een spiegel is, is een stiefkind een vergrootglas, las ik in een boek. Misschien voelt Fay iets aan, want de laatste weken vertelt ze me steeds hoe geweldig ik ben als ik een pleister heb geplakt of haar kwijtgeraakte borstel heb gevonden. Wat moet ik toch zonder jou?
Zaterdagochtend zie ik kersverse blauwe vlaggetjes hangen verderop in de straat en die middag rijden we met de auto langs een Centrum Kinderwens. Als er dan ‘s nachts ook nog een meisje tegen me aan kruipt dat niet mijn kind is, voelt dat tegelijkertijd heel vertrouwd en heel confronterend.
Ik lucht mijn hart bij Fedde en laat mijn tranen lopen. Is dit rouw, zijn het de hormonen of ben ik weer overspannen geraakt? Soms weet ik niet meer wat wat is. De hormoonpillen die ik heb gekregen lijken mijn stemming wel heel negatief te beïnvloeden, dus ik stap over op pleisters. Met die pleisters slaap ik beter en blijft mijn stemming ‘mezelf’.
. Ik kruip weer uit een dal en ik besluit om te gaan schrijven om alles een plekje te geven. En zo werd deze website geboren
Toch nog een conceptie 😶 🫣 🤣
Alle verhalen op stiefuslief.nl zijn echt gebeurd! Alleen de namen zijn verzonnen om echte kinderen en hun privacy te beschermen. Reageren mag, zeuren niet.
Ha die Wap,
Je flikt het wéér.
De tranen.
Mijn moeder had mijn kinderwens als die er al was, Grondig vernietigd.
De moeder van Fedde is de oorzaak van zijn bestaan.
Toen ze me eenmaal óm had ging lik er ook 200% voor.
Wat een klus en feest tegelijk.
Ga genieten van wat je wel hebt.
Je bent een bijzonder mens en dát ben je.
Opa.
Hallo opa! Dank je wel voor je mooie reactie. Ik ben ontzettend blij en dankbaar met het resultaat van jullie kinderwens 😍
lieve Wapke,
wat heb je dit weer bijzonder geschreven!
het raakt me!
ik vind dat stiefmoederdag eigenlijk moederdag+ is!
❤️ mam