Ik ben met Fay en Fedde in de kerk. We waren net op tijd. Nu zitten we samen te luisteren naar een dominee die gepassioneerd aan het preken is over wie er wel en niet in het duister leven.
Ik wilde graag weer eens naar de kerk. Voor mijn burn-out was ik wekelijks in de kerk, maar daarna kostte het me vaak te veel energie. Sinds we samenwonen en de kinderen hier elk weekend zijn is het er helemaal niet meer van gekomen. De vader van Fedde is een echte hippie. Fedde is niet christelijk opgevoed, maar wel met een berg spiritualiteit en brede interesse. En die brengt hij ook graag over op z’n kinderen. Toch ik was blij verrast dat ze mee wilden toen ik aangaf dat ik naar de kerk wilde gaan.
Ik krijg al vrij snel jeuk van deze preek. De dominee blijft maar zeggen dat alleen mensen die God kennen in het licht leven. Mensen die God niet kennen leven in het duister, ook al doen zij goede daden. Hun leven is dood. Ik werp een blik opzij en ik zie dat Fedde zich zit te ergeren. Oei, dit was niet wat ik in gedachten had toen ik naar de kerk wilde.
Nu komt er een bijbeltekst op het scherm waarmee de dominee zijn stellingen onderbouwt: Ik ben als een licht in de wereld gekomen, opdat een ieder, die in Mij gelooft, niet in de duisternis blijve… (Johannes 12:46). Het is een heel bekende uitspraak van Jezus. De dominee stopt daar (terwijl het volgende vers wel op het scherm staat) en roept: Dit is toch wat je wil?! en Dit is het moment!. Argh! Ik wil dat hij z’n mond houdt! Of op zijn minst dat hij ook de volgende zin van die bijbeltekst bespreekt. Ik schaam me voor deze kerkdienst richting Fedde en Fay.
Als de preek klaar is en er muziek klinkt zegt Fay: Zo, dat was agressief! en Fedde snuift: Cherry picking… Gelukkig prikken ze er dwars doorheen. Ik ben het ook niet eens met wat hij zegt. zeg ik en ik wijs ze op de bijbeltekst die op het scherm stond en vooral op het tweede stuk:
En indien iemand naar mijn woorden hoort, maar ze niet bewaart, Ik oordeel hem niet, want Ik ben niet gekomen om de wereld te oordelen, doch om de wereld te behouden.
(Johannes 12:47)
Hier staat letterlijk dat wie niet in God gelooft, NIET geoordeeld wordt. Fays mond valt open van verontwaardiging. Dat bedoel ik: cherry picking! herhaalt Fedde.
Op de fiets naar huis zegt Fay: Dus ik leef in het duister? Ik schrik even, denkt ze dat echt? Ja, ik leef ook in het duister! grapt Fedde. Gezellig samen in het duister leven! Hahaha! De rest van de dag worden er te pas en te onpas grappen gemaakt: Nee, niet het ochtendchloor! Ik leef in het duister! of Ga aan, vaatwasser, dat is toch wat je wil?! Als ik Fay in het halfdonker een boek zie lezen zeg ik: Kan je dat nog wel lezen in het donker? Ja hoor, ik leef in het duister. reageert Fay vrolijk.
Hoe meer grapjes er gemaakt worden hoe meer ik me stoor aan deze belachelijke preek. Ik schrijf een bericht in de kerk app waarin ik mijn commentaar op de preek deel en ik stuur een mail naar het bestuur van de kerk.
Voorlopig ben ik even genezen van mijn wens om naar de kerk te gaan. Of misschien meer van mijn schuldgevoel over hoe weinig ik in de kerk kom. Toen Fedde en ik elkaar nog maar net leerden kennen merkte ik al dat ik makkelijker met hem over mijn geloof kon praten dan met de mensen van mijn bijbelkring. Fedde is, ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, altijd in de liefde blijven geloven. Ik heb op jonge leeftijd ervaren hoe kerkmensen mij buitensloten op basis van hun geloof. Desondanks ben ik altijd blijven geloven dat God liefde is. In de kern geloven we precies hetzelfde. Voor jouw God wil ik wel knielen. zei Fedde toen we onze bruiloft voorbereidden. Als er iemand is die niet in het duister leeft, dan is het Fedde! Laat staan de kinderen.
Een paar weken later breng ik een doorgeef-tas met kleding naar een buurvrouw in de volgende flat. Blijkbaar gaat zij ook naar dezelfde kerk, want ze herkent mij en heeft mijn bericht gelezen. Ze vraagt bezorgd hoe Fedde en Fay erop gereageerd hebben. Ik vertel dat Fay nog steeds grapt dat ze in het duister leeft. Oh dat moet ze echt niet doen! Woorden hebben heel veel invloed! Dat is absoluut waar, maar met een beetje geluk (of zegen) zal de invloed van deze grapjes vooral zijn dat niemand haar ooit echt zal kunnen laten geloven dat ze in het duister leeft.
Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft
Taizé
Alle verhalen op stiefuslief.nl zijn echt gebeurd! Alleen de namen zijn verzonnen om echte kinderen en hun privacy te beschermen. Reageren mag, zeuren niet.
Andere Verhalen
"We zijn op het grote busstation…"~ Fay ~
"Oh dan wachten we nog even."~ Wapke ~
In de kern geloven we precies hetzelfde. Voor jouw God wil ik wel knielen. zei Fedde toen we onze bruiloft voorbereidden. Als er iemand is die niet in het duister leeft, dan is het Fedde! Laat staan de kinderen.
‘De tranen zij knallen uit mijn kop.’ ! 🫠
🙏🏼